Sobota, 18 lipca 2026

¹Biada, którzy myślicie rzecz niepożyteczną i czynicie złość w łożnicach waszych: na świtaniu czynią to; bo przeciw Bogu jest ręka ich.

²I pożądali ról, a gwałtem brali i wydzierali domy: i potwarzali męża i dom jego, męża i dziedzictwo jego.

³Przetóż to mówi Pan: Oto Ja myślę na ten ród złe, z czego nie odejmiecie szyi waszych, a nie będziecie pyszno chodzić; bo czas bardzo zły jest.

⁴Onego dnia wezmą o was przypowieść i będą śpiewać pieśń z wdzięcznością, mówiących: Spustoszeniem spustoszeniśmy, część ludu mego odmieniona jest: jakoż odejdzie odemnie, gdyż się wraca, który pola nasze rozdzieli?

⁵Przeto nie będziesz mieć, ktoby rzucał sznurem losu w zgromadzeniu Pańskiem.

¹Na koniec za tajemnice synowskie, Psalm Dawidowi.

²Będę wyznawał, Panie, ze wszystkiego serca mego: będę opowiadał wszystkie dziwy twoje.

³Rozweselę się i rozraduję się w tobie: będę śpiewał imieniowi twemu, Najwyższy.

⁴Gdy nieprzyjaciel mój obróci się nawstecz: osłabieją i poginą przed oblicznością twoją.

⁷Nieprzyjacielskie miecze ustały nakoniec: i zburzyłeś ich miasta: zginęła z trzaskiem pamiątka ich.

⁸A Pan trwa na wieki: nagotował na sąd stolicę swą.

¹⁴Zmiłuj się nademną, Panie! wejrzyj na uniżenie moje od nieprzyjaciół moich, który mię podwyższasz od bram śmierci.

¹⁴A Pharyzeuszowie wyszedłszy, czynili radę przeciw niemu, jakoby go stracili.

¹⁵Ale Jezus wiedząc, odszedł ztamtąd, i szło ich za nim wiele, i uzdrowił je wszystkie.

¹⁶I rozkazał im, aby go nie objawiali.

¹⁷Aby się wypełniło, co było powiedziano przez Izajasza proroka, mówiącego:

¹⁸Oto sługa mój, któregom obrał, miły mój, w którym się dobrze upodobało duszy mojéj. Położę ducha mojego na nim, a sąd poganom opowie.

¹⁹Nie będzie się wadził, ani będzie wołał, i nikt nie usłyszy po ulicach głosu jego.

²⁰Trzciny zgniecionéj nie złamie, a lnu kurzącego się nie zagasi, aż wystawi sąd ku zwycięstwu.

²¹A w imieniu jego poganie będą nadzieję mieli.