Środa, 15 lipca 2026

⁵Biada Assurowi! rózga gniewu mego i kij on jest, w ręce ich rozgniewanie moje.

⁶Do narodu zdradliwego poślę go: a na lud zapalczywości mojéj rozkażę mu, aby pobrał łupy i rozchwytywał korzyści, i uczynił go podeptanym jako błoto na ulicach.

⁷Lecz on nie tak będzie mniemał, i serce jego nie tak będzie rozumiało; ale serce jego będzie na starcie i na wytracenie niemało narodów.

¹³Albowiem rzekł: Mocą ręki mojéj uczyniłem i mądrością moją wyrozumiałem: i odjąłem granice narodom i złupiłem książęta ich i stargnąłem jako mocny wysoko siedzące.

¹⁴I nalazła ręka moja jako gniazdo siłę narodów: a jako zbierają jaja, które są opuszczone, takem ja zebrał wszystkę ziemię: a nie było, ktoby ruszył piórem i gębę otworzył i zaraczał.

¹⁵Izali się będzie przechwalać siekiera przeciw temu, kto nią rąba? albo się podwyższy piła przeciw temu, który nią trze? jako gdyby się podnosiła rózga na tego, który ją podnosi, i gdyby się podnosił kij, który wżdy jest drewno.

¹⁶Dlatego ześle panujący Pan zastępów na tłuszcze jego suchoty, a pod sławą jego rozpalone będzie gorzało jako zapalenie ognia.

⁵Będą świegotać, i mówić nieprawości: będą mówić wszyscy, którzy broją niesprawiedliwość?

⁶Lud twój, Panie, poniżyli, i dziedzictwo twoje utrapili.

⁷Wdowę i przychodnia zabili: i sieroty pomordowali.

⁸I mówili: Nie ujrzy Pan, ani zrozumie Bóg Jakób.

⁹Zrozumiejcież, głupi między ludźmi: a bezrozumni miejcie kiedy rozum.

¹⁰Który wszczepił ucho, nie usłyszy? albo który uformował oko, nie ujrzy?

¹⁴Abyś mu ulżył ode złych dni, aż wykopają dół grzesznikowi.

¹⁵Boć nie odruci Pan ludu swego: a dziedzictwa swego nie opuści.

²⁵W on czas odpowiadając Jezus, rzekł: Wyznawam tobie, Ojcze, Panie nieba i ziemie! żeś te rzeczy zakrył przed mądrymi i roztropnymi. a objawiłeś je malutkim.

²⁶Tak Ojcze! iż się tak upodobało przed tobą.

²⁷Wszystkie rzeczy dane mi są od Ojca mego. I nikt nie zna Syna jedno Ojciec, ani Ojca kto zna, jedno Syn, a komuby chciał Syn objawić.