Niedziela, 12 lipca 2026

¹⁰A jako zstępuje deszcz i śnieg z nieba, a tam się więcej nie wraca, ale napaja ziemię, i namacza ją, i czyni, że rodzi, i dawa nasienie siejącemu, i chleb jedzącemu:

¹¹Tak będzie słowno moje, które wynidzie z ust moich: nie wróci się do mnie próżne, ale uczyni, cokolwiekem chciał, i zdarzy się mu w tem, na com je posłał.

¹⁰Nawiedziłeś ziemię i napoiłeś ją: rozmaicie ubogaciłeś ją: rzeka Boża pełna jest wody: zgotowałeś żywność ich; bo tak jest zgotowanie jéj.

¹¹Brózdy jéj napój, rozmnóż jéj urodzaje: z kropel jéj rozweseli się rodząca.

¹²Błogosławić będziesz okręgowi roku z dobrotliwości twojéj: a pola twoje będą pełne obfitości.

¹³Stłuścieją ozdoby pustynie, a radością pagórki przepaszą się.

¹⁴Przyodziani są barani owiec: a doliny będą obfitować zbożem: będą wykrzykać i pieśń śpiewać.

¹⁸Albowiem mam za to, iż utrapienia tego czasu niniejszego nie są godne przyszłéj chwały, która się w nas objawi.

¹⁹Albowiem oczekiwanie stworzenia oczekawa objawienia synów Bożych.

²⁰Bo próżności poddane jest stworzenie, nie dobrowolnie, ale dla tego, który je poddał pod nadzieją;

²¹Bo i samo stworzenie będzie wyswobodzone z niewolstwa skażenia na wolność chwały synów Bożych.

²²Wiemy bowiem, iż wszystko stworzenie wzdycha i jako rodząca boleje aż dotąd.

²³A nie tylko ono, ale i my sami, mający pierwiastki Ducha, i sami w sobie wzdychamy, oczekawając przywłaszczenia synów Bożych, odkupienia ciała naszego.

¹Dnia onego wyszedłszy Jezus z domu, siedział nad morzem.

²I zebrały się do niego wielkie rzesze, tak iż wstąpiwszy w łódź siedział, a wszystka rzesza na brzegu stała.

³I mówił im wiele przez podobieństwa, rzekąc: Oto który sieje, wyszedł siać.

⁴A gdy siał, niektóre padły przy drodze, i przylecieli ptacy powietrzni a pozobali je.

⁵A drugie padły na opoczyste, gdzie nie miały ziemie wiele, i wnet wzeszły, iż nie miały głębokości ziemie,

⁶A gdy słońce wzeszło, wygorzały, a iż nie miały korzenia, uschły.

⁷A drugie padły w ciernie, a ciernie wyrosło i zadusiło je.

⁸A drugie padły na ziemię dobrą i dały owoc, jedno setny, drugie sześćdziesiątny, drugie trzydziestny.

⁹Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha.

¹⁰I przystąpiwszy uczniowie, rzekli mu: Czemu im w podobieństwach mówisz?

¹¹Który odpowiadając, rzekł im: Iż wam dano jest wiedzieć tajemnice królestwa niebieskiego, a onym nie jest dano.

¹²Albowiem ktokolwiek ma, będzie mu dano, i obfitować będzie, a kto niema, i co ma, będzie wzięto od niego.

¹³Dlatego im w podobieństwach mówię, iż widząc nie widzą i słysząc nie słyszą, ani rozumieją.

¹⁴I pełni się w nich proroctwo Izajasza mówiącego: Słyszeniem słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, a widząc widzieć będziecie, a nie ujrzycie.

¹⁵Albowiem zatyło serce ludu tego, a uszyma ciężko słyszeli, i oczy swe zamrużyli, żeby kiedy oczyma nie oglądali i uszyma nie słyszeli, a sercem nie zrozumieli, i nawrócili się, a uzdrowiłbym je.

¹⁶A wasze oczy błogosławione, iż widzą, i uszy wasze, iż słyszą.

¹⁷Albowiem zaprawdę mówię wam, iż wiele proroków i sprawiedliwych żądali widzieć, co widzicie, a nie widzieli, i słyszeć, co słyszycie, a nie słyszeli.

¹⁸Wy tedy słuchajcie podobieństwa siejącego.

¹⁹Wszelki, który słucha słowa królestwa, a nie rozumie, przychodzi złośnik i porywa, co jest wsiano w sercu jego. Ten jest, który jest przy drodze posiany.

²⁰A który na opoczystych jest posiany, ten jest, który słucha słowa, i zarazem je z radością przyjmuje,

²¹A nie ma korzenia w sobie, ale doczesny jest, a gdy przypadnie utrapienie i prześladowanie dla słowa, wnet się gorszy.

²²A który jest między ciernie wsiany, ten jest, który słucha słowa, a pieczołowanie świata tego i oszukanie bogactw zadusza słowo, i stawa się bez pożytku.

²³A który jest wsiany na ziemię dobrą, jest ten, który słucha słowa i rozumie i owoc przynosi, i czyni jedno setny, a drugie sześćdziesiątny, a drugie trzydziestny.