Piątek, 10 lipca 2026

²Nawróć się, Izraelu! do Pana, Boga swego; boś upadł w nieprawości twojéj.

³Weźmijcie z sobą słowa a nawróćcie się do Pana i mówcie mu: Wszystkę nieprawość odejmij, weźmij dobroć, a oddawać będziemy cielce warg naszych.

⁴Assur nie zbawi nas, na koń nie wsiędziemy, ani więcéj rzeczemy: Bogowie nasi uczynki rąk naszych; bo się nad tym, który u ciebie jest, osierociałym zmiłujesz.

⁵Zleczę rany ich, umiłuję je dobrowolnie; bo się odwróciła zapalczywość moja od nich.

⁶Będę jako rosa, Izrael wypuści się jako lilia, i puści się korzeń jego jako Libanu.

⁷Pójdą gałęzie jego, i będzie jako oliwa chwała jego, a wonią jego jako Libanu.

⁸Nawrócą się siedzący pod cieniem jego, będą żyć pszenicą, a puszczą się jako winnica, pamiątka jego jako wino Libańskie.

⁹Ephraim! na co mi więcéj bałwany? Ja wysłucham i Ja go naprostuję jako jodłę zieloną, ze mnie owoc twój nalazł się.

¹⁰Kto mądry, a zrozumie to? rozumny, a pozna to? bo proste drogi Pańskie, a sprawiedliwi będą niemi chodzili, a przestępce poupadają na nich.

³Zmiłuj się nademną, Boże, według wielkiego miłosierdzia twego: a według mnóstwa litości twoich zgładź nieprawość moję.

⁴Jeszcze więcéj omyj mię od nieprawości mojéj: i od grzechu mojego oczyść mię.

⁸Oto bowiem umiłowałeś prawdę: niewiadome i skryte rzeczy mądrości twojéj objawiłeś mi.

⁹Pokropisz mię Hyzopem, a będę oczyszczony: omyjesz mię, a będę nad śnieg wybielony.

¹²Serce czyste stwórz we mnie, Boże! i ducha prawego odnów we wnętrznościach moich.

¹³Nie odrzucaj mię od oblicza twego: i Ducha świętego twego nie bierz odemnie.

¹⁴Przywróć mi radość zbawienia twojego, i duchem przedniejszym potwierdź mię.

¹⁷Panie, otworzysz wargi moje: a usta moje opowiadać będą chwałę twoję.

¹⁶Oto Ja was posyłam jako owce między wilki, bądźcież tedy mądrymi jako wężowie, a prostymi jako gołębice.

¹⁷A strzeżcie się ludzi; albowiem was będą wydawać do rad, i w bóżnicach swoich was biczować będą.

¹⁸I do starostów i do królów będziecie wodzeni dla mnie na świadectwo im i poganom.

¹⁹A gdy was wydadzą, nie myślcie, jako albo cobyście mówić mieli; bo wam będzie dano onéj godziny, cobyście mówili.

²⁰Albowiem nie wy jesteście, którzy mówicie, ale Duch Ojca waszego, który mówi w was.

²¹A wyda brat brata na śmierć, i ojciec syna, i powstaną synowie przeciw rodzicom i o śmierć je przyprawiać będą.

²²I będziecie w nienawiści u wszystkich dla imienia mego. Ale kto wytrwa aż do końca, ten będzie zbawion.

²³A gdy was prześladować będą w tem mieście, uciekajcie do drugiego. Zaprawdę powiadam wam, że nie skończycie miast Izraelskich, aż przyjdzie Syn człowieczy.